راز چیست؟
- هر چیزی که به هر دلیل باید از دیگران پنهان بماند.
- اصولا هر چیزی تا زمانی که در دل انسان باقی بماند راز است و همین که از دل انسان بیرون زد، دیگر راز نیست. البته می تواند موضوع مهمی باشد ولی دیگر راز نیست.
- راز می تواند خوب باشد، می تواند بد باشد. یعنی پنهان ماندنش می تواند در بعضی اوقات سبب خیر باشد و در بعضی اوقات سبب شر.
- می توان هر موضوعی را که پنهان ماندنش شر است را راز ندانست زیرا اصولا باید آشکار شود تا مفید واقع شود.
پس از این به بعد هر چیزی را که پنهان ماندنش خوب و مفید است را ، راز می دانیم.
- راز می تواند تا ابد راز باقی بماند و هم می تواند برای مدت خاصی راز باشد.
- راز دو نوع است:
1- از جنس خاک و مادیات
2- از جنس ماوراء و معنویات
- راز از جنس زمینی:
هر چیزی که برای حفظ آبروی دنیوی، جان و مال انسان باید پنهان بماند.
- راز از جنس آسمانی:
هر چیزی که برای حفظ هویت انسانی و حفظ مرتبه آسمانی و الهی و همچنین آبروی اخروی باید پنهان بماند.
همچنین اگر حفظ آبروی یک انسان برای رضای خدا باشد، اخروی است و اگر برای شخص باشد دنیوی است.
اما در مورد رازهای آسمانی که باعث بالا رفتن مرتبه انسان می شود:
بعضی وقتها گفتن این راز یعنی پرده برداری از این راز باعث هدایت افرادی خاص می شود و البته گفتنش باعث گمراهی دیگران.
در این مواقع فقط پرده برداری از این راز واجب است برای افرادی که ظرفیت شنیدنش را پیدا کرده اند و اشتباه است گفتن آن به افرادی که ظرفیت شنیدن آن را ندارند و مسلما گمراه خواهند شد.
البته در اینجا برای شخص گوینده راز یک خطر وجود دارد و آن خطر چیزی نیست جز خطر ریا.
یعنی گفتن این راز نباید باعث ریاکاری شخص شود و گر نه گفتن این راز نه تنها مفید نبوده است بلکه باعث سقوط از مراتب بالا به پایین می شود.
همانطور که قبلا گفته شد راز چیزی است که به هیچ وجه از دل بیرون نمی رود و همین که رفت دیگر راز نیست.
ولی بعد از آن گفتیم که هر چیزی که پنهان ماندنش خیر و برای رضای خدا باشد، راز است و گر نه باید آشکار شود.
تا اینجا در مورد رازهای شخصی خودمان صحبت کردیم، حال در مورد مطلبی که دیگران به ما می گویند و از ما می خواهند که آن را در دل نگه داریم چه باید کرد؟
شایان ذکر است که رازی که توسط خود شخص نگه داشته نشود نباید انتظار داشت که دیگران آن را نگه دارند و اصولا دیگر ارزش راز ندارد.
ولی با این حال گفتن آن خلف وعده است و اشتباه و گناه می باشد.
پس تا زمانی که نگه داشتن این راز برای آن شخص خیر است و همچنین رضای خدا را در بر دارد باید پنهان بماند و غیر از این باز هم بهتر است با هماهنگی آن شخص از این راز پرده برداری شود و فقط در صورتی که پنهان ماندن این راز برای دیگران نیز مضر باشد می تواند بدون هماهنگی و جلب رضایت او از این راز پرده برداری کرد و به افرادی مطمئن و شایسته گفته شود.
رازدار کیست و به چه کسی می توان اعتماد کرد؟
چگونه می توان رازدار را شناخت؟
.............
شما بگید!
+
نوشته شده در شنبه 5 آبان1386 ساعت 12:20 توسط رضا
|
